Tanio Anagama
Mae tanio anagama yn dechneg draddodiadol o danio coed a ddefnyddir mewn cerameg Japaneaidd lle mae crochenwaith yn cael ei danio mewn odyn un siambr sydd wedi'i hadeiladu i mewn i ochr bryn. Mae'r term anagama (Siapaneg: 穴窯, yn llythrennol "odyn ogof") yn cyfeirio at strwythur tebyg i dwnnel yr odyn.
Mae odynau Anagama fel arfer yn cael eu hadeiladu o frics anhydrin ac wedi'u hadeiladu gyda llethr bach i fyny. Mae'r blwch tân wedi'i leoli ym mlaen yr odyn, tra bod crochenwaith wedi'i bentyrru'n ddyfnach y tu mewn i'r siambr. Yn ystod y tanio, mae coed yn cael eu bwydo'n barhaus i'r blwch tân, gan ganiatáu i fflamau a lludw basio trwy'r odyn ac o amgylch y darnau ceramig.
Un o nodweddion nodedig tanio anagama yw'r gwydredd lludw naturiol sy'n ffurfio pan fydd lludw pren yn setlo ar arwynebau'r crochenwaith ac yn toddi o dan dymheredd uchel. Mae'r broses hon yn cynhyrchu gweadau amrywiol, arwynebau gwydrog, ac effeithiau lliw naturiol sy'n cael eu gwerthfawrogi'n fawr mewn cerameg draddodiadol Japaneaidd.
Gall tanio mewn ffwrn anagama bara sawl diwrnod ac mae angen sylw cyson gan y crochenydd. Mae'r cylchoedd tanio hir a'r rhyngweithio rhwng fflam, lludw a chlai yn creu canlyniadau unigryw na ellir eu rheoli'n fanwl gywir, gan wneud pob darn yn nodedig.
Mae tanio Anagama wedi bod yn gysylltiedig yn hanesyddol â sawl traddodiad cerameg Japaneaidd, gan gynnwys Crochenwaith Bizen, Crochenwaith Shigaraki, Crochenwaith Iga, a Crochenwaith Tamba. Mae'r dechneg yn parhau i gael ei defnyddio heddiw ymhlith crochenwyr traddodiadol a chyfoes.
