Anagama-stook
Anagama-stoken is een traditionele houtstooktechniek uit de Japanse keramiek, waarbij aardewerk wordt gebakken in een eenkameroven die in een heuvelhelling is gebouwd. De term anagama (Japans: 穴窯, letterlijk "holte-oven") verwijst naar de tunnelachtige structuur van de oven.
Anagama-ovens worden doorgaans opgetrokken uit vuurvaste bakstenen en met een lichte helling naar boven gebouwd. De vuurkamer bevindt zich aan de voorzijde van de oven, terwijl het aardewerk dieper in de ovenruimte wordt gestapeld. Tijdens het stoken wordt er voortdurend hout in de vuurkamer gevoerd, waardoor vlammen en as door de oven en rondom het keramiek kunnen stromen.
Een van de kenmerken van het stoken in een anagama-oven is het natuurlijke asglazuur dat ontstaat wanneer houtas op het aardewerk neerdaalt en bij hoge temperaturen smelt. Dit proces levert gevarieerde texturen, glasachtige oppervlakken en natuurlijke kleureffecten op die in de traditionele Japanse keramiek zeer worden gewaardeerd.
Het stoken in een anagama-oven kan meerdere dagen duren en vereist voortdurende aandacht van de pottenbakker. De lange stookcycli en de wisselwerking tussen vlam, as en klei zorgen voor unieke resultaten die niet precies te sturen zijn, waardoor elk stuk een eigen karakter krijgt.
Het stoken in een anagama-oven wordt historisch in verband gebracht met diverse Japanse keramiektradities, waaronder Bizen-, Shigaraki-, Iga- en Tamba-keramiek. De techniek wordt ook tegenwoordig nog toegepast door zowel traditionele als hedendaagse pottenbakkers.
