Wypał w piecu typu anagama
Wypał w piecu typu *anagama* to tradycyjna technika wypału drewnem, stosowana w japońskim ceramice, w której wyroby ceramiczne wypala się w jednokomorowym piecu wbudowanym w zbocze wzgórza. Termin *anagama* (jap. 穴窯, dosłownie „piec jaskiniowy”) odnosi się do tunelowej konstrukcji tego pieca.
Piece typu anagama są zazwyczaj wznoszone z cegieł ogniotrwałych i budowane z lekkim nachyleniem ku górze. Palenisko znajduje się w przedniej części pieca, natomiast wyroby ceramiczne układa się w głębi komory. W trakcie wypału do paleniska stale dokłada się drewno, co pozwala płomieniom i popiołowi przepływać przez wnętrze pieca i opływać ceramiczne przedmioty.
Jedną z charakterystycznych cech wypału w piecu typu anagama jest naturalne szkliwo popiołowe, powstające, gdy popiół drzewny osiada na powierzchni naczyń i topi się pod wpływem wysokiej temperatury. Proces ten pozwala uzyskać różnorodne faktury, szkliste powierzchnie oraz naturalne efekty kolorystyczne, które są niezwykle cenione w tradycyjnej ceramice japońskiej.
Wypał w piecu typu anagama może trwać kilka dni i wymaga od ceramika nieustannej uwagi. Długi czas procesu oraz wzajemne oddziaływanie płomienia, popiołu i gliny prowadzą do powstania unikalnych efektów, których nie da się precyzyjnie kontrolować, co nadaje każdemu przedmiotowi niepowtarzalny charakter.
Historycznie wypał w piecu typu anagama wiąże się z kilkoma japońskimi tradycjami ceramicznymi, w tym z ceramiką Bizen, Shigaraki, Iga oraz Tamba. Technika ta jest stosowana do dziś zarówno przez tradycyjnych, jak i współczesnych ceramików.
