Pjekja e drurit
Pjekja me dru është një teknikë pjekjeje qeramike në të cilën qeramika piqet në një furrë të furnizuar me dru. Metoda është përdorur për shekuj me radhë në shumë tradita qeramike dhe ka luajtur një rol qendror në zhvillimin historik të qeramikës japoneze.
Gjatë pjekjes së drurit, copa dru zjarri shtohen vazhdimisht në furrë për të ruajtur temperaturën e kërkuar. Flaka, nxehtësia dhe hiri lëvizin nëpër dhomën e furrës dhe bashkëveprojnë drejtpërdrejt me sipërfaqet qeramike. Ndërsa pjekjet përparojnë, hiri i drurit i mbartur nga flaka mund të vendoset në qeramikë dhe të shkrihet në temperatura të larta, duke formuar lustra natyrale hiri dhe tekstura të ndryshme sipërfaqësore.
Pjekja e drurit zakonisht kryhet në llojet tradicionale të furrave, siç janë furrat anagama dhe noborigama. Ciklet e pjekjes mund të zgjasin nga disa orë deri në disa ditë, varësisht nga madhësia e furrës dhe rezultatet e dëshiruara. Procesi i gjatë i pjekjes kërkon vëmendje të vazhdueshme nga qeramisti për të kontrolluar temperaturën dhe rrjedhën e ajrit.
Ndërveprimi midis argjilës, hirit dhe flakës shpesh prodhon efekte të paparashikueshme, duke përfshirë depozita natyrale të lustrës, shenja shkëlqyese dhe ndryshime në ngjyrë. Këto karakteristika vlerësohen shumë në disa tradita qeramike japoneze, ku vlerësimi estetik i efekteve natyrore të pjekjes është i lidhur ngushtë me ide të tilla si parregullsia dhe bukuria natyrore.
Pjekja e drurit është përdorur historikisht në shumë qendra qeramike japoneze, duke përfshirë enë Bizen, enë Shigaraki, enë Iga dhe enë Tamba. Edhe pse furrat moderne shpesh përdorin gaz ose energji elektrike, pjekja e drurit vazhdon të praktikohet si në punishtet tradicionale ashtu edhe në qeramikat bashkëkohore në studio.
