Wypał raku
Wypał typu raku to technika wypalania ceramiki, w której naczynia wyjmuje się z pieca, gdy są jeszcze rozżarzone, i poddaje szybkiemu studzeniu na wolnym powietrzu lub w kontakcie z materiałami palnymi. Metoda ta pozwala uzyskać charakterystyczne efekty powierzchniowe i jest ściśle związana z ceramiką wykorzystywaną w japońskiej ceremonii parzenia herbaty.
Technika ta rozwinęła się w Japonii w XVI wieku i została ściśle powiązana z wytwarzaniem czarek używanych podczas ceremonii parzenia herbaty. Wczesne wyroby typu raku powstawały we współpracy z mistrzem herbaty Sen no Rikyū, który cenił ceramikę odzwierciedlającą prostotę i naturalną nieregularność.
W procesie wypału techniką Raku ceramikę wypala się zazwyczaj w stosunkowo niskich temperaturach, w niewielkim piecu. Po osiągnięciu wymaganej temperatury wyroby wyjmuje się z pieca za pomocą metalowych szczypiec, gdy są jeszcze rozgrzane do czerwoności. W zależności od metody wypału, gorącą ceramikę można umieścić w materiale palnym, takim jak trociny czy liście, co pozwala uzyskać efekty redukcyjne oraz zróżnicowaną fakturę powierzchni.
Gwałtowne schładzanie i szok termiczny mogą prowadzić do powstania siatki spękań na szkliwie, przydymionych przebarwień oraz innych nieprzewidywalnych faktur powierzchni. Ponieważ proces wypału jest niezwykle wrażliwy na drobne zmiany temperatury i składu atmosfery, każdy egzemplarz często zyskuje unikalny wygląd.
Raku firing is most closely associated with Raku ware, but the technique has also been adopted by contemporary ceramic artists around the world.
