Aka Shino

From Japanese Craftpedia portal
This page is a translated version of the page Aka Shino and the translation is 100% complete.
An example of Shino ware (not specifically Aka Shino)

Aka Shino is een subtype van Shino-aardewerk dat afkomstig is uit de ovens van de provincie Mino (in de huidige prefectuur Gifu) en ontstond tijdens de late Momoyama-periode (eind 16e eeuw). Het onderscheidt zich door zijn roodachtige glazuur, dat wordt verkregen door specifieke baktechnieken en ijzerrijke klei.

Geschiedenis

Aka Shino ontstond als een variant op Shino-aardewerk ​​waarbij de nadruk lag op warme, roodachtige tinten in plaats van de traditionele witte of grijze kleuren. De stijl was geliefd voor theeceremonie-gerei en bood een visueel opvallend alternatief voor Muji-, E- en Nezumi-Shino. Voor de vervaardiging ervan was een zorgvuldige beheersing van de atmosfeer in de oven vereist om de rode tinten naar voren te halen.

Kenmerken

Aka Shino staat bekend om:

  • Roodachtig glazuur (赤色, *Aka-iro*), variërend van zachtroze tot dieprood, afhankelijk van het bakproces.
  • Decoratie met ijzeroxide onder het glazuur, vaak subtiel of gedeeltelijk aan het oog onttrokken.
  • Dik veldspaatglazuur dat bijdraagt ​​aan een zachte textuur en een warm oppervlak.
  • Onregelmatige vormen en natuurlijke variaties, die de wabi-sabi-esthetiek weerspiegelen.

Culturele betekenis

Aka Shino straalt warmte en rustieke schoonheid uit, waardoor het zeer gewaardeerd wordt binnen de Japanse theeceremonie. De rijke, roodachtige tinten vormen een opvallend contrast met donkerder of lichter aardewerk, terwijl de verfijnde eenvoud van Shino-aardewerk behouden blijft.

Moderne productie

Hedendaagse Aka Shino wordt nog steeds geproduceerd in de prefectuur Gifu. Moderne pottenbakkers experimenteren met de dikte van het glazuur, de baktemperatuur en decoratieve motieven, terwijl ze de traditionele rode kleur en het getextureerde oppervlak behouden.

Zie ook

Referenties

  • Cort, Louise Allison (1992). Shino and Oribe Ceramics: Japanese Pottery from the Momoyama Period. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press.
  • Koyama, Fujio (1972). Two Thousand Years of Oriental Ceramics. New York: Crown Publishers.
  • Moes, Robert (1983). Mino Ceramics: Shino and Oribe Wares. Honolulu: University of Hawaii Press.
  • Nihon Tōji Taikei Henshū Iinkai (日本陶磁大系編集委員会) (1980). 『日本陶磁大系 第6巻 美濃』 [The Great Series of Japanese Ceramics, Vol. 6: Mino]. Tokyo: Heibonsha.
  • Japan Ceramic Society (日本陶磁協会) (1981). The Beauty of Shino Ware. Tokyo: Nihon Toji Kyokai.